7. 09. Polityka zagraniczna II Rzeczypospolitej

1. W pierwszych latach niepodległości stosunki polityczne z sąsiadami były bardzo złe, ponieważ Polska odbudowała swoje terytorium ich kosztem.

2. Główne kierunki polskiej polityki zagranicznej

a. w 1921 r. Polska zawarła sojusz z Rumunią

b. w 1921 r. Polska zawarła sojusz Francją

c. Józef Piłsudski był zwolennikiem projektu Międzymorza – plan zakładał stworzenie federacji państw Europy Środkowej

3. Na sytuację Polski miała wpływ  sytuacja międzynarodowa

a. w 1922 r. w Rapallo został zawarty traktat między Niemcami i ZSRS

b. niekorzystnie na położenie Polski wpłynęły zawarte w 1925 r. traktaty w Locarno

– zostały zawarte między Wielką Brytanią, Francją, Belgią i Niemcami

– Niemcy gwarantowały z nich nienaruszalność swojej granicy zachodniej

– zagrożenie dla Polski wynikało z tego, że granica polsko-niemiecka nie uzyskała takich gwarancji

4. W lipcu 1932 r. Polska zawarła ze Związkiem Socjalistycznych Republik Sowieckich trzyletni traktat o nieagresji – traktat został przedłużony do 1945 r.

5. Od listopada 1932 r. do września 1939 r. ministrem spraw zagranicznych był Józef Beck

6. Stosunki polsko-niemieckie w okresie międzywojennym

a. w okresie Republiki Wajmarskiej stosunki polsko-niemieckie były wrogie - Niemcy dążyły do odzyskania ziem straconych na rzecz Polski

b. po dojściu Hitlera do władzy Piłsudski proponował Francji przystąpienie do wojny prewencyjnej z Niemcami

c. wkrótce jednak nastąpiła normalizacja stosunków polsko-niemieckich – 26 I 1934 r. została zawarta polsko-niemiecka deklaracja o niestosowaniu przemocy

7. W latach trzydziestych XX w. Polska starała się prowadzić tzw. politykę równowagi i „równych odległości”

a. polegała ona na tym, żeby utrzymywać stosunki z Niemcami i ZSRS na podobnym poziomie

b. jej celem było uniknięcie angażowania się po stronie jednego sąsiada przeciwko drugiemu.