Testament Henryka IV Probusa

W imię Boga. Amen (...) My (...) Henryk, z łaski Bożej książę Śląska, Krakowa i Sandomierza, dotknięty słabością ciała, pełen bezsilności, jednak z przytomnym umysłem i zdrowym rozumem (...) sporządzamy tego rodzaju testament. Najpierw w ziemi śląskiej, w całym księstwie wrocławskim, które spadło w dziedzictwie na nas po ojcu, lub krewnych, czynimy kompletnym dziedzicem najdroższego brata naszego Henryka, księcia śląskiego, pana Głogowa (...) W ziemi zaś krakowskiej i sandomierskiej, w których władzę w myśl tradycji sprawiedliwie osiągnęliśmy, z wielkimi kosztami i ciężkim trudem, czynimy i wyznaczamy jako dziedzica pana Przemysła, księcia wielkopolskiego, polecając naszym baronom, rycerzom (...), wójtom i zwykłym obywatelom, oraz ogólnie wszystkim poddanym ziem naszych na wierność złożonej nam przysięgi, ażeby byli posłusznymi wspomnianym naszym następcom w ich księstwach i ażeby wspomagali ich zgodnie, tak jak nas (...)

Prosimy pokornie czcigodnego ojca (...) biskupa wrocławskiego, ażeby z obowiązku swej godności czuwał, by ta nasza ostatnia wola bez zmian była wykonana, by ją poparł a w całości zrealizował (...) gdyby wspomniani następcy nasi, wykonując to polecenie im powierzone, zostali opuszczeni, lub gdyby okazali się bezczynnymi i zaniedbującymi swe obowiązki, leży w mocy tegoż biskupa, aby zaprowadził ład, by testament ten w zupełności na drodze prawa został wykonany. Chcemy, aby następcy nasi zachowali nienaruszony ten oto testament i ostatnią wolę naszą, sporządzoną w obecności wiernych i możnych (poddanych naszych) (...)

H. Paszkiewicz, Dzieje Polski. Cz. 1, Czasy piastowskie. Warszawa 1924, s. 262

 

A. W jaki sposób Henryk IV Probus podzielił swoje ziemie?

B. Na podstawie tekstu oraz wiedzy pozaźródłowej przedstaw znaczenie tego testamentu.